Toen we wakker werden was het koud en nat.
Het waaide en soms regende het. Dit leek niet op weer om de Snowdon op te lopen.
Gelukkig werd het na de boterhammen iets lichter buiten en besloten we met de auto naar Llanberis te gaan. Eens kijken wat daar zo al aan de voet van de Snowdon te doen zou zijn.
Het viel mee. Er zijn winkeltjes en een restaurantje. Maar belangrijker het regent niet meer en het treintje ging vandaag de Snowdon op.
We gaan eens vragen of hij vandaag ook gelopen kan worden. Ook dat kan, maar warme kleding en veel eten en drinken wordt ons aangeraden. Ok, we gaan ervoor. Bram en ik hebben hier weken naar uitgezien. Een berg van meer dan 1000 meter.
Ria koopt een treinkaartje en Bram en ik wat chocoladerepen en flesjes water. Ik koop nog een muts voor op mijn hoofd.
We spreken af elkaar straks te treffen in het restaurant of in de auto en gaan op pad.
Als Bram en ik het dorp verlaten en het hek, dat de schapen op de berg moet houden, achter ons sluiten begint onmiddelijk de klim. En hoe.
Tien keer de Kennedymars en 6 keer de nacht van Gulpen gelopen maar dat telt hier niet. De stijging en de tegenwind maken vooruit komen haast onmogelijk. Ik moet mijn rugzak aan Bram geven. We komen nauwelijks vooruit en zijn blij soms achter een rots op de hurken uit de wind te kunnen zitten.
Het treintje met Ria komt langs maar we zien Ria niet.
We zijn niet de enigsten die het zwaar hebben. We halen zelfs enkele mensen in en een wandelaar haalt dan weer ons in en dan wij weer hem.
Heerlijk is het als blijkt dat Halfway open is. We nemen hier de tijd om op adem te komen en enigzins op te drogen.
Daarna gaan we verder. De wind wordt sterker en het zicht steeds minder. Soms moet ik me vasthouden om niet weggeblazen te worden als ik ergens wil blijven staan. We lopen langs het eerste plekje sneeuw. Vinden dat heel bijzonder.
Als we onder een tweede tunneltje door willen moeten we even schuilen en rusten. De wind blaast er te hard door heen. Na enige minuten gaan we er toch doorheen en worden bijna tegen de berg opgeblazen. Alleen nu staat de wind ineens schuin achter. En …. alles is wit…Hier ligt sneeuw en niet zo een beetje. Alles is wit. Over een pad van ongeveer twee meter breed met rechts de spoorlijn en links een afgrond lopen en schuiven we verder. Een geluk voor mij, met mijn hoogtevrees, is dat we niet naar beneden kunnen kijken. Daar is de mist te dicht voor.
Even verder beseffen we dat Ria niet zo hoog gekomen kan zijn met het treintje. Hier ligt het spoor onder een dikke laag sneeuw. En er zijn geen tekenen van wielen of tandwiel in de sneeuw te bekennen. Het wordt steeds mistiger, we zien nauwelijk nog waarheen en we zakken hier en daar weg in de sneeuw.
Dit moet het verschil zijn tussen een berg en een heuvel en we begrijpen de posters aan de voet van de berg: ” Who takes You home tonight”
Als we op de terugweg eindelijk weer onder de sneeuwgrens en onder het tunneltje door zijn hoeven we alleen nog maar op te letten niet uit te glijden of omgeblazen te worden. We genieten nu van de meegenomen proviand. De koffie in Halfway smaakt ongewoon lekker.
Wat een ervaring.
Als we Ria op de parkeerplaats treffen blijkt dat ze zich zorgen heeft gemaakt om ons. Het moet ontzettend geregend hebben waar ze was en ze dacht dat wij daar nog naar toe moesten. Vreemd genoeg hebben we nooit ver van het spoor afgelopen, zijn hoger gekomen dan de trein maar wij hebben geen regen gehad.
Moe en opgelucht terug naar de camping om s’ avonds nog een bezoek te brengen aan Caernarfon.
Categorie: Caernarfon, camping in wales, Halfway, Llanberis, n, Snowdon, uk2008, Vacantie 2008, Waunfawr
